(Mektup yerine) 

Sigara dumanları kemiriyor havayı. 
Oda: 
Kruçyonik'in cehenneminden bir bölüm sanki. 
Ve hatırla: 
Şu pencerenin ardında 
azgın bir arzuyla 
ellerini okşamıştım ilk defa. 
Bugün birlikteyiz işte. 
İşte sen: 
        Zırhlı yürek. 
Ve yarına kalmaz 
        kovarsın beni yayından 
            hakaret yağdırırsın bana. 

Ve evin holünde uzun bir zaman 
                        bir kol 
            gizli bir ürperişle kıvranarak 
                        ceketi arayacak. 
Savurup kendimi sokağa 
                        gideceğim. 
Vahşi 
        ve ağzıma ne gelirse sayıklayarak 
        umutsuzluk tarafından kıymalanmış bir halde 
        gideceğim. 
Hayır sevgilim hayır 
öyle değil 
        yalan hepsi yalan biriciğim, 
gel bana veda et haydi. 
Bil ki 
        nerede olursan ol 
                        nereye gidersen git 
bir demir yığını kadar 
                        ağır çeker 
                                senin için aşkım. 

Ve bırak da haykırayım son defa 
                acı haykırışlarıyla gururu kırılmışlığın. 
Takati tüketen öküzler 
                gidip kendilerini 
                soğuk suyun içine atarmış. 

Ama benim için 
                aşkından gayrı bir okyanus 
                                                    yok 
ve boşunadır ağlayıp haykırmam biliyorum 
                boşunadır ummak tükenmemeyi. 
Dinlenmek isterse yorgun fil 
                kızgın kumlara uzanırmış krallar gibi 

Ama benim için 
            aşkından gayrı 
                        hiçbir güneş 
                                               yok ki. 
Ve bimiyorum ble nerdesin şimdi 
                            bilmiyorum kiminlesin. 

Şair olmuş olsaydı 
            bunca  azap çektirdiğn şu kişi 
çoktan satıp gitmişti sevgilisini 
            servet ve şan karşılığında. 

Sevinç vermiyor oysa bana 
                    hiçbir çan sesi 
                senin o mübarek ismini 
                    tekrarlayan çan gibi. 

Ne boşluğa fırlatırım kendimi 
                                ne zehir içerim 
                                ne de tabanca namlusu 
                                dayarım şakağıma... 
            ve hiçbir bıçağın gücü yetmez 
                bakışların bir yana 
                kesmeğe beni. 

Yarına kalmaz unutursun 
                başına koyduğum tacı 
                ve aşkınla besleyip 
                        yaktığım 
                o çiçek açmış ruhu da. 

Ve hareketli günlerden bir karnaval rüzgarı 
dört bir yana dağıtır kitaplarımın sayfalarını... 
Söyle: 
kelimelerimin 
                kurumuş yaprakları 
yolunu kesip de durdurabilir mi 
                                    seni? 

hiç değilse bırak 
son sevgimden dokuduğum halıyı sereyim 
ayaklarının altında 
                yitip giden toprağı... 

Vladimir Mayakovski 
(Türkçesi: Atilla Tokatlı)